دانلود آهنگ رضا پیشرو سپر

دانلود آهنگ رضا پیشرو سپر

دانلود آهنگ جدید رضا پیشرو به نام سپر با لینک مستقیم

Download New Song By Reza Pishro Called Separ With The Quality Of 128 And 320

به همراه یاس و تک ناین

تحلیل آهنگ «سپر» از رضا پیشرو، یاس و تک‌ناین؛ سه صدا در برابر جهانی بی‌پناه

«سپر» با حضور رضا پیشرو، یاس و تک‌ناین، اعتراض را در سه زبان بیان می‌کند: زبان شهودی و آخرالزمانی، زبان تقابل مستقیم و زبان روایت اجتماعی. نقطه اتصال این سه، بحران پناه‌گرفتن است؛ انسانی که برای زنده‌ماندن به دفاع عادت کرده، اما دیگر به امنیت پناهگاه‌هایش اطمینان ندارد.

«سپر»؛ دفاعی که خودش به مسئله تبدیل می‌شود

عنوان قطعه در نگاه نخست نشانه مقاومت است، اما هم‌خوان معنای پیچیده‌تری به آن می‌دهد: «سرها تو لاک دفاع». لاک، برخلاف سپر، معمولاً با عقب‌نشینی و جمع‌شدن در خود همراه است. به این ترتیب، دفاع در جهان این ترانه هم شرط بقاست و هم عاملی برای محدودشدن زندگی.

عبارت «می‌تونی زنده بمونی لای شکاف» این وضعیت را دقیق‌تر می‌کند. سهم انسان از جهان، فضای باز و امن نیست؛ شکافی است که باید در آن دوام بیاورد. ادامه هم‌خوان، با اشاره به نظرتنگی و نبود «جای اضاف»، این تنگنا را از تجربه شخصی به مناسبات اجتماعی پیوند می‌زند: آدم‌ها فقط زیر فشار قدرت نیستند؛ گاهی خودشان نیز فضای زیستن دیگری را کوچک می‌کنند.

در پایان قطعه، پیشنهاد گرفتن سپر «به جای چتر» همین منطق را کامل می‌کند. چتر برای مواجهه با وضعیتی طبیعی کافی است؛ اما آسمانی که از آن «فتنه» می‌چکد، باران معمولی ندارد. جهان ترانه به اندازه‌ای خصمانه شده که ابزار روزمره حفاظت باید جای خود را به ابزار دفاع بدهد.

رضا پیشرو؛ بحران اجتماعی در زبان اسطوره و روان

ورس پیشرو از اعلام یک بی‌جایی آغاز می‌شود: «نمی‌دونم کجا زندگی می‌کنم». این جمله بیش از آنکه نشانی جغرافیایی بخواهد، از ناتوانی در شناخت جهان پیرامون خبر می‌دهد. ادامه متن نیز میان فقر، فرسودگی، مهاجرت، خشونت، معنویت و رویارویی با شر حرکت می‌کند.

ویژگی اصلی نوشتار او، تراکم تصویر و جهش میان حوزه‌های معنایی است. «غول»، «فرشته»، «نوح»، «جبرئیل»، «نور»، «ژن» و «ربات» در یک میدان قرار می‌گیرند. جهان سنتی اسطوره و جهان مدرنِ زیست‌شناسی و ماشین به یکدیگر برخورد می‌کنند تا بحران بیرونی، هم‌زمان به صورت نبردی درونی دیده شود.

از این منظر، «هر آدمی یه دونه هیتر داره توش» از سطرهای محوری ورس است. دشمن فقط بیرون از فرد نیست؛ نفرت می‌تواند در خود او نیز خانه کند. این سطر، دوگانه ساده «ما و آن‌ها» را برای لحظه‌ای مختل می‌کند و نشان می‌دهد مقاومت بدون مواجهه با بخش ویرانگر وجود خود، ناتمام می‌ماند.

قافیه‌سازی بر پایه زنجیره‌های آوایی

در آغاز ورس، نزدیکی صوتی «روبه‌رومه»، «غوله توش»، «پوچه روش» و «مونده توم» اتصال سطرها را می‌سازد. اینجا قافیه صرفاً در پایان جمله قرار ندارد؛ تکرار مصوت‌ها و هم‌نشینی صامت‌ها در طول عبارت، به حرکت زبان کمک می‌کند.

همین سازوکار در خوشه‌هایی مانند «حکمت»، «ملت»، «کشور»، «ذلت»، «هجرت» و «غفلت» با درجات متفاوتی از شباهت صوتی دیده می‌شود. نتیجه، متنی است که بیشتر با فشار آوایی و تداعی پیش می‌رود تا با روایت خطی. این ویژگی به صدای پیشرو هویت می‌دهد، هرچند در بعضی نقاط، فشردگی زبان و ابهام متن پیاده‌شده، فهم رابطه دقیق تصاویر را دشوار می‌کند.

شعر به‌عنوان ابزار دفاع و بیداری

در این ورس، شعر و قلم کارکردی عملی دارند: ورود به ذهن، شستن سلول‌ها و خطاب‌کردن غفلت. سطر «قلم خطاب به غفلت» را می‌توان صورت فشرده‌ای از این نگاه دانست. نوشتن، ابزار مقابله با بی‌حسی و عادت‌کردن به وضعیت موجود است.

با این حال، متن میان دعوت به خودآگاهی و زبان طلسم، نفرین و نبرد کیهانی نوسان دارد. این نوسان، شخصیت شعر را می‌سازد، اما هزینه‌ای نیز دارد: مخاطبی که دنبال استدلال روشن اجتماعی است، گاهی باید پیوند میان تصاویر را خودش بازسازی کند.

تک‌ناین؛ تبدیل اضطراب به خطاب مستقیم

بخش تک‌ناین با نقد وابستگی به تلفن همراه و تعطیل‌شدن تفکر مستقل آغاز می‌شود. تصویر کسی که ظاهراً در گفت‌وگو حضور دارد اما ذهنش غایب است، معادل روزمره همان انسان ماشینی و بی‌حس در ورس پیشرو است.

از آنجا، متن به نفرت، نژادپرستی، سوءاستفاده از دین، طمع رهبران و نابرابری اقتصادی می‌رسد. تفاوت اصلی در شیوه بیان است: پیشرو بحران را در شبکه‌ای از نمادها پخش می‌کند؛ تک‌ناین مخاطب و دشمن را مستقیم خطاب قرار می‌دهد.

نام‌بردن از هر سه هنرمند و تأکید بر همراهی با مردم، نقش این ورس را در ساختار قطعه روشن می‌کند. همکاری از سطح کنار هم قرارگرفتن نام‌ها فراتر می‌رود و به تصویری از یک جبهه مشترک تبدیل می‌شود. عبارت فارسی «پرچم بالا» نیز در متن انگلیسی، علامتی برای اتصال دو زبان و دو فضای رپ است.

تکنیک نوشتاری و منطق تقابل

زنجیره‌هایی با پایان‌های آوایی نزدیک، از جمله واژه‌های مرتبط با نفرت، شرارت و رفتار اجتماعی، امکان قافیه‌های چندبخشی و داخلی را فراهم می‌کنند. جمله‌ها نیز غالباً چند واحد کوتاه و متراکم دارند؛ ساختاری که ظرفیت اجرای ضربه‌ای و تغییر تأکید را ایجاد می‌کند. قضاوت درباره تحقق این ظرفیت در فلو، البته به شنیدن اجرا نیاز دارد.

زبان تهدید و تصویر سلاح، خشم را به نمایش قدرت تبدیل می‌کند. این بیان در قراردادهای رپ تقابلی قابل خواندن است، اما تضاد درونی ورس را از بین نمی‌برد: گوینده خواهان همبستگی و پایان شرارت است و هم‌زمان از واژگان حذف و خشونت استفاده می‌کند. «سپر» در این بخش، فاصله میان دفاع از مردم و میل به انتقام را آشکار می‌سازد، بی‌آنکه آن را کاملاً حل کند.

مرز نقد قدرت و ادعای اثبات‌نشده

اشاره به واکسن‌ها و معرفی آن‌ها به‌عنوان سم، از نظر نقد متن نیازمند فاصله‌گذاری است. این عبارت بیانگر بی‌اعتمادی راوی است و نباید به‌عنوان گزاره‌ای علمی یا پزشکی بازنشر شود. از نظر ادبی نیز چنین ادعای کلی، دقت بخش را کاهش می‌دهد: نقد نابرابری و سوءاستفاده از قدرت، در این نقطه به تعمیمی اثبات‌نشده نزدیک می‌شود.

یاس؛ از تصویر نظام به بدن آسیب‌دیده

ورس یاس با تصاویر نجات، مالکیت و خفه‌شدن صدا شروع می‌شود. «تک‌برگ سند مملکت به نام رجال» کشور را به ملکی تصاحب‌شده تبدیل می‌کند؛ تصویری که حذف مردم از تصمیم‌گیری را با زبان ملموس سند و مالکیت بیان می‌کند.

پس از آن، فشار سیاسی و اجتماعی روی بدن فرود می‌آید: سقف خانه بر کمر، سرب، اسید، سینه، دنده و طعم فلز. بدن در این بخش، محل ثبت خشونت است. بحران صرفاً در سطح شعار یا مفهوم باقی نمی‌ماند؛ وزن پیدا می‌کند، نفس را می‌گیرد و قامت را خم می‌کند.

هم‌نشینی «اوج قله‌ی وظیفه» با «عمق بشکه‌ی اسید» نیز مهم است. زبان رسمیِ وظیفه و اطاعت، کنار تصویری از نابودی قرار می‌گیرد. این مجاورت، فاصله میان ظاهر مشروع یک سازوکار و پیامد ویرانگر آن را برجسته می‌کند.

پناهگاهی که قابل اعتماد نیست

پرسش‌های یاس درباره قرارداد دزدیده‌شده و پناهگاهی که لو می‌رود، مسئله مرکزی ترانه را از زاویه اعتماد دنبال می‌کنند. فاجعه فقط حضور مهاجم نیست؛ خیانتِ چیزی است که قرار بوده امنیت ایجاد کند.

در همین زمینه، تصویر «حتی کشتی نوح غرقه» نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. پیشرو از رسیدن کشتی‌های نوح سخن می‌گوید و یاس امکان نجات با همان نماد را زیر سؤال می‌برد. این ارتباط درون‌متنی، به همکاری انسجام می‌دهد: یک تصویر مشترک در صدای دوم تغییر می‌کند و امید آخرالزمانی، به بحران آخرین پناهگاه می‌رسد.

عشق؛ شکافی در منطق خشونت

در میانه این فضای تیره، سطر «تو خشم و هیاهو، عشقه که تضمین این راهه» مسیر معنایی تازه‌ای باز می‌کند. مقاومت قرار نیست فقط با شدت خشم سنجیده شود؛ به مسئولیت و مهر نیز نیاز دارد.

تصویر قطره اشکی که زمین را می‌شکافد، در برابر مجموعه تصاویر سرب، اسید و فلز قرار می‌گیرد. نیرویی آسیب‌پذیر و انسانی، کارکردی پیدا می‌کند که معمولاً از قدرت سخت انتظار می‌رود. این لحظه، از مؤثرترین نقاط متن است، زیرا خشم را به پرسش اخلاقی تبدیل می‌کند: اگر مبارزه همه نشانه‌های مهر را از دست بدهد، چه چیزی آن را از منطق دشمن جدا خواهد کرد؟

دوام‌آوردن از راه نوشتن

«من دوام از دوات می‌کشم» از فشرده‌ترین سطرهای قطعه است. نزدیکی آوایی «دوام» و «دوات» با رابطه معنایی آن‌ها همراه می‌شود: نوشتن، منبع ادامه‌دادن است. این سطر با نگاه پیشرو به قلم ارتباط دارد، اما به‌جای کارکرد بیدارکننده شعر، بر توان آن برای حفظ خودِ شاعر تأکید می‌کند.

در مقابل، بعضی ترکیب‌های بخش پایانی در متن ارسالی چنان فشرده یا مبهم‌اند که تفسیر قطعی‌شان قابل دفاع نیست. در نقد تخصصی، باید میان پیچیدگی هنری و احتمال خطای پیاده‌سازی تفاوت گذاشت؛ هر عبارت نامفهوم الزاماً نشانه معنایی پنهان نیست.

ساختار همکاری؛ سه روایت با یک شبکه تصویری

بر اساس بخش‌بندی متن، قطعه سه ورس اصلی، هم‌خوان مشترک و چند بخش کوتاه پایانی دارد. بخش‌های اصلی به هر هنرمند امکان می‌دهند جهان زبانی خود را بسازد؛ بازگشت‌های کوتاه پایانی نیز آن‌ها را دوباره در یک قاب قرار می‌دهد.

انسجام اثر بیش از آنکه از روایت واحد بیاید، بر تکرار و تغییر چند محور استوار است: پناه و خیانت، نور و تاریکی، انسان و ماشین، قلم و بقا، نفرت و همبستگی. ارجاع یاس به گفته رضا و حضور نام‌ها در بخش تک‌ناین نیز این اتصال را صریح می‌کنند.

هم‌خوان، نقش لنگر معنایی دارد. پس از تراکم تصاویر و تغییر زبان، مخاطب دوباره به «لاک دفاع» و «شکاف» بازمی‌گردد. با این حال، خود هم‌خوان نیز کاملاً ساده نیست؛ ترکیب‌هایی مانند «حاکم تام تمامیت آینه‌ها» بیشتر از مسیر طنین و ابهام اثر می‌گذارند تا انتقال فوری معنا.

پایان‌بندی «یه تنه سه کله» تصویر روشنی از منطق همکاری به دست می‌دهد: یک پیکر دفاعی با سه ذهن و سه شیوه بیان. این تصویر، اختلاف لحن هنرمندان را به بخشی از هویت قطعه تبدیل می‌کند.

ارزیابی نهایی

قوت «سپر» در ساختن شبکه‌ای مشترک از تصاویر دفاع، بی‌پناهی و مقاومت است. پیشرو به این شبکه ابعاد روانی و اسطوره‌ای می‌دهد، تک‌ناین آن را به خطاب تقابلی و اعلام همبستگی تبدیل می‌کند و یاس هزینه انسانی بحران را بر بدن و زندگی روزمره ثبت می‌کند. ارتباط کشتی نوح میان دو ورس و پیوند قلم با بقا، از نشانه‌های مشخص انسجام متن‌اند.

محدودیت اثر، تراکم بیش از اندازه بعضی تصاویر، ابهام برخی عبارت‌ها و حرکت بخش‌هایی از اعتراض به سمت تعمیم‌های کم‌دقت است. زبان خشونت نیز در کنار دعوت به عشق و همبستگی، تنشی ایجاد می‌کند که ترانه همیشه از پس توضیح آن برنمی‌آید.

«سپر» بیش از آنکه وعده پیروزی بدهد، وضعیت دفاعی انسان معاصر را به نمایش می‌گذارد: انسانی که هنوز می‌نویسد، صدا بلند می‌کند و به همراهی امید دارد، اما می‌داند حتی پناهگاه ممکن است علیه او عمل کند. پرسش ماندگار قطعه همین است: وقتی تمام زندگی به دوام‌آوردن در شکاف‌ها تقلیل پیدا کرده، چه چیزی می‌تواند دوباره امکان زیستن بسازد؟

متن آهنگ سپر از رضا پیشرو

[مقدمه: رضا پیشرو]
نمی‌دونم کجا زندگی می‌کنم
سال‌هاست
با همدیگه درگیریم هر روز

[قسمت ۱: رضا پیشرو]
رو به هرچی که روبه‌رومه، مسیری که غوله توش
تصویری که پوچه روش و درویشی که مونده توم
زنجیرش رو می‌چینیم چون تعویض می‌شیم زودِ زود
از نوک قله گذشت مردی که قوی بودش روی کوه
به هرچی که دست می‌زنی داره می‌شه پوچ
جا واسه اونم نی که چند برابر داره می‌ده پول
اونقدر تنگ شدیم که حتی یه مو هم جا نمی‌شه توش
فیزیک‌هامون عین گاندی‌ئه ولی راه نمی‌ره روح
قرن تاریکی گذشته باید باشیم زیر نور
همه رو طوری زد انگار کلی کرد ماشین زیرمون
حالا مگه کسی به کسی عادی می‌ده خون؟
مگه تاحالا با خیال راحت خوابیدی یه روز؟
شعر، دژ لژیونره؛ می‌دونه چجوری بره‌
تو مخ و سلول‌هاتو بشوره بره
برو تو سلولت پی شکار حیوون ولت
که انقدر نشونه بهت بده که نشونت بده
فرشته مشغول بهشته، تو به غولت برس و
یه خط عرضی با استخونت رو طولش بکش
با شگرد داره طلمسش می‌ره تو خون و ژنت
آبِ رو زمین، این دو روز رو مهمون بوی گِله
چون هر آدمی یه دونه هیتر داره توش
همین روزهاست برسه کشتی‌های نوح‌
تو بهشت اطمینانتون و برینه به ایمانتون
بگیره بشینه جای زور
اون روحی که جنس نور سفیده، نمی‌شه واژگون
با خالق آفتاب روز که از نادیده‌ها می‌ده‌
گدا و پادشاه رو نون
اما این کجا و اون؟
دو هزار سال قبلِ عصر قوچ‌ها رو زمین بود
آسمون‌ها پایین‌تر از آشیونه‌ی ما یه روز
زمین گروگانشونه که به خدا برسن
پیروان غیرت هم پی دلار و دار و ثروت
کدوم قبرستونی گور می‌دن قیمت از این بهتر؟
همه عمق وجودشون شده نفرت از این حکمت
از این درد ملت در نمیاد فکرم از این کشور
میگن قدر ذلت رو بدون، تو چرک و غمت بشکن
همه مصیبت‌ها برا تست علم و جنگ و جبهه‌ست
فقط تو فکر هجرتم و سپرم شده سبقت
جهت نداره قبله‌ام و سرم نداره قیمت
بگو تو راه قصه‌‌ام و بِم اثر نداره سِحرم
این نفس برای حکمته، قفس–عذاب عبرت
ادب برای عزت و قلم خطاب به غفلت
ربات شدیم ببین، خمار شدی بمیر
اگه گناه کنی، چشا نمی‌بینه، خدا رو منکرین
پرِ شعار و شبهه‌این، ضد کد‌های جبرئیل
با این همه بشر رسیده به کجای زندگیش؟

[هم‌خوان: رضا پیشرو]
باز هم سرها تو لاک دفاع
می‌تونی زنده بمونی لای شکاف
چرا که نظرتنگ‌ها نمی‌ذارن یه جای اضاف
ادبیات من و تو در تضاد فاصله‌ها
حق‌طلب، سوار و پابه‌رکاب
می‌زنه بانگ وداع
یه تنه می‌کَنه جاده صدام
حاکم تام تمامیت آینه‌‌ها
این تک‌سپره مانده به جا

[قسمت ۲: تک ناین]
Nobody thinkin’ for themselves cause they stuck in the phone
They know we livin’ in hell but they’re such in a drone
State of thinkin’ not living well with that dust in ya dome
Talkin to you but I can tell nobody’s fuckin at home
That’s why I’m bussin the chrome
At evil fighting for the good people
We’ll defeat those demons comin’ at Yas, Tech and Pishro
We got somethin’ lethal, send them haters where the beasts go
Steppin our way with heat? yo, we will bring you no peace bro
Nobody want the togetherness, no good etiquette—you people let it, get full of hatred and evil fetishes
I’ll peel the head of this wicked and devilish like a lettuce bitch
Won’t regret a bit, to the dead is it you be wedded with
This is the rant of an (angel)
To the malicious and the vicious with no (brain cells)
Racism and your fake religion such a (lame fail)
What you’re showing is so annoying like a (hang nail)
Your vaccines wack things, yo, whats happening?
You got us taking in your poison like a crack fiend
So you attack dreams
You lie and say you treat us knock
You out like I’m Yeezus in my Adidas with the fat strings
I’m sick of being sick, so
I’m taking a minute to wake em all up
In the midst of being tricked, no
Mistaken the wicked is faking the funk
Sad frowns from the people
The evil laugh now
At their manipulation from their religious cash cow
If you’re with me then say hell yeah (Hell yeah!)
Fuck yeah (Fuck yeah)
Gun is too big to tuck there
Yes we pray that it won’t go violent
To a die event but I’m honest
When I promise all the
Demonic will be silenced
Stack dough hella racks go
To the leaders they deplete us till they’re fatso
When they don’t need it but they greedy fuckin assholes
Better believe it they never feed it to the black folks
Ok that PPP shit didn’t last though
Strictly pennies to a multi million afro
But the taxes when got that kind of cash flow
Cheese that is taken is intolerant nigga lactose
Just know the mag will bust hard run thru ya
Chose my side, the flag is up (Parcham Bala)
Got three soldiers
Together with our people we attack
And the brothas Pishro Yas and Tech
Lead the pack, mutha fuckas

[هم‌خوان: یاس]
سرها تو لاک دفاع
می‌تونی زنده بمونی لای شکاف
چرا که نظرتنگ‌ها نمی‌ذارن یه جای اضاف
ادبیات من و تو در تضاد فاصله‌ها
حق‌طلب، سوار و پابه‌رکاب
می‌زنه بانگ وداع
یه تنه می‌کَنه جاده صدام
حاکم تام تمامیت آینه‌‌ها
این تک‌سپره مانده به جا

[قسمت ۳: یاس]
نظاره چشا به چتر باز نجات
تک‌برگ سند مملکت به نام رجال
طوری تو نطفه خفه شده که نداره نای هجا
چیزی که می‌مونه یک نفس تا انفجار سکوت
پشت اون بغض
سقف خونه رو کمر جثه‌ای خمیده‌ای که
در انتظار اوامر با نسخه‌ی جدیده
اوج قله‌ی وظیفه، عمق بشکه‌ی اسید
سرب مبصر عقیده، صلح نقطه‌ی بعید
حتی سمبل پیروزی از دور زیباست
از نزدیکیم با غلظت داشت دستور می‌داد
به اون که پشت کرد با خنده‌ی با نفرت
هر دو لم دادن به تپه‌ی خاکستر
دود، کل ماجرا به فوت بنده
اما این دفعه دیگه حتی کشتی نوح غرقه
سیرت مشت‌ها کوبنده
این همه خدا، کو بنده؟
کو اون قلعه‌ای که آروم بگیره توش قلبت
تو خرابات امید
چه قراری با اون که قرارداد رو دزدید؟
کدوم پناه به اون که پناهگاه‌تو لو می‌ده؟
طناب‌ها رو جوییده، می‌بینه اسیر این چاهه
از اون پایین عربده می‌کشه، وظیفه می‌بافه
نکته
یه مسئول یه تصویر بی‌شاهده
که بی‌منت با دست خالی نتیجه می‌سازه
تو خشم و هیاهو، عشقه که تضمین این راهه
یه قطره اشک مهر خودش زمین رو می‌شکافه
اون صف اول رو می‌کَنه واسه راه فرار
حالا تو ماتم به باد رفتن صف آخرهاست
دورخیز به سمت یه بدن سرد شادروان
دوربین به دست پی سند و ثبت ماجران
آه
از سینه آه می‌کشم
از راه می‌رسم
جواب زیر سنگ
از شراب و شلاق بی‌حسم
هوام تیره رنگ
بدخواه زیر چپ
حرفام دیکته‌ شب
من دوام از دوات می‌کشم
تو دلم احساس پر
عدالت فقدان شد
مگه اینکه خاک همه رو با هم یکسان کنه
رشد اخته، این شر بشر گوشت تلخه
که نفس می‌بره
فقط تو گوش، حلق اونه که
به این قفسه‌ دنده بده
مثل لخته نشست
تخت سینه‌ای که زنده‌ست به طعم فلز
ای نقاش این صحنه‌ی زشت با نعره‌ی چشم
به جا آسمون بی‌کران فقط یه دره بکش
از فتح اورست یه فرش قرمز
به قعر فهرست
جهنم رو لمس می‌کنی هر یه پله
که به قول رضا فعلا که قسمت هر یه قطره گله
این سپره که بهتره یه تنه سه کله بگه

[قسمت ۴: Tech N9ne]
All the love, respect and the happiness
Yo, what happened with it?
Separation across the nation police are cappin niggas
Actin vicious yappin that kaepernick is
Sacrilegious that’s ridiculous
Tech is gonna blast the witch if it’s that sadistic

[قسمت ۵: رضا پیشرو]
هر چی که ساختیو بده بره ابلیس
جنی و جنگیر، نفرین عبری
شر و ور ذهنی، هندسه عشقی، انرژی چرکی
خرفتو شلیک، اسکیزوفرنی
کبریت و بنزین
زبرو ول کن، فکرو بچین
توش نچین از زشتی خشتی
باهاش دوئل کن سفت و جدی

[قسمت ۶: یاس]
ادب و مرام و تکنیک، قلم تک نیک
بیا به جای چتر ازمون سپر رو هدیه بگیر
آسمونی که به جا بارون ازش فتنه چکید
آدم رو تبدیل می‌کنه به دو تا چشم سفید
تو لاک دفاع

(می‌زنه بانگ وداع)
(نظرتنگ‌ها نمی‌ذارن یه جای اضاف)
(حاکم تام تمامیت آینه‌ها)
(این تک‌سپره مانده به جا)
(جا)